Insanların icinde aska gelir de belli edemez ya insan. Sonra bi kağıda bir seyler karalar ve sana gösterir: "Canım Benim". SEVMEYİM DE NAPAYIM ŞİMDİ!

Hislerimi buraya bile yazamaz oldum. Fazla iddialı galiba bu hisler. 

Laf aramızda terini koklarken bile mutlu oluyorum. 

Ne zaman canımı sıkan bi sey söylesem sonu tartışarak bitiyo. Iste bu cok tehlikeli.

Sevgiyi göstermenin zararlı olduguna inandım hep. Ne zaman 'aslında adamına göre değişir' cümlesini aklımdan geçirsem, kader çat diye önüme bi an cikariyo.

Yine sevgilime duygu yüklü oldugum zamanlardayiz. Sürekli onu nasıl sevdiğimi düşündüğüm, ona bunu gösterirken mutlu oldugum gunler. Ve ne büyük bir tesadüf ki tam da bugünler onun benden uzaklastigini hissediyorum.

Ağız tadiyla ask yaşayamamak zor zanaat. Sanırım baska sözüm yok.

Benden sıkılırsa diye korkuyorum bazen. Bu da böyle bir sevda iste..